.

.
.

Friday, November 23, 2012

ஆத்மா 10


முன்கதை : வாழ்வுதேடி தோட்டம் ஒன்றிற்கு குடிபெயர்ந்த குடும்பம் ஒன்று இரப்பர்  காடுகளுக்கு மத்தியில் அமைந்த வீடு ஒன்றில் வாடகைக்கு குடியேறுகிறது, கண‌வன், மனைவி மற்றும் சிறு குழந்தைகளுடன் பஞ்சம் பிழைக்க வந்த அவர்கள் அங்கே ஏற்கனவே தனது தாயால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு மரணமடைந்த சிவா எனும் சிறுவனின் துர் ஆத்மா அலைபாய்வதை அறியவில்லை, சிவாவினால் பல்வேறு இன்னல்களுக்கு ஆளாகிறது அக்குடும்பம், இறுதியில்………..  

மழைதூவும் வானம், இருள் சூழ்ந்த நேரம், தனக்குத் தானே தைரியமூட்டிய வண்ணம் தன் பழைய ஜாகுவார் மிதிவண்டியில், தன்னந்தனியாய் சகதி தோய்ந்த மண்சாலையில் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தார் சுசியின் கணவர்...!

அவருக்கு தெய்வ நம்பிக்கை, ஆவி, பேய், போன்ற சமாச்சாரங்கள் எதிலுமே நம்பிக்கை கிடையாது, அது குறித்து தன்னிடம் பேசுபவர்களையும் சரமாரியாக திட்டி, ஏன் தான் இவரிடம் பேசினோமோ என் நொந்து கொள்ளும் வண்ணம் செய்து விடுவார். அவரின் இந்த குணத்திற்கு எப்போதுமே பலியாவது அவர் மனைவி சுசியே.



அப்படிப்பட்டவர் இன்று தனக்கு நிகழ்ந்த சம்பவத்தை மெல்லவும் முடியாமல், விழுங்கவும் முடியாமல் மனதுள் அசை போட்ட வண்ணமே நகர்ந்து கொன்டிருந்தார். தன் மனைவி சொன்னதையெல்லாம் உதாசீனம் செய்து, அவரை நோகடித்தது, இன்று அவருள் நெருடலை ஏற்படுத்தியது. இடையிடையே, இரப்பர் மரங்களின் கிளைகள் முறியும் சப்தம், இரப்பர் விதைகள் வெடித்துச் சிதறும் ஓசைகள், இரவுப்பிராணிகளின் ஒலிகள் என பல்வேறு சப்தங்களும் என்றுமில்லாது இன்று புதிதாய் ஒலிப்பது போல் அவருக்கு கவனச்சிதறல்களை ஏற்படுத்திக் கொன்டிருந்தன.  ஏதோ ஓர் அசட்டுத் துணிச்சலுடன் அவர் பயணித்துக் கொன்டிருந்தார், இன்னும் சற்றே தூரத்தில் வீட்டை அடையக்கூடிய தருண‌த்தில்தான் அந்த அசம்பாவிதம் அவருக்கு நேர்ந்தது..!

பேரிடி ஒன்று தன்தலையில் இறங்கியதாய் உணர்ந்தவர் பெருவலியுடன்  சுதாரித்துக்கொள்ளவும் வழியற்று மிதிவண்டியிலிருந்து கீழே சரிந்தார், வலியில் அலறிய அவர் குரல் அந்த இருளில் மோதி எதிரொளித்தது, அவரை வெற்றிகரமாக வீழ்த்திய அந்த மரக்கிளை பெருமிதத்துடன் அவர் மீதே விழுந்தது. சேற்றில் விழுந்த சுசியின் கணவருக்கு தனது பெரிய சரீரத்தை தூக்கி எழவும் திரானியற்று போனது. இருளில் நடுவழியில் கண்களுக்குள் பூச்சி பறந்தது, உதடுகளுக்குள் உப்பு சுவை, மனம் மனைவி குழந்தைகளை எண்ணி மருகியவாரே, மங்கலான அவர் பார்வையில் ஏற்கனவே கண்ட அதே சிறுவன் கண்கள் பளிச்சிட அவரை நோக்கி முன்னேறிக்கொன்டிருந்தான். சுசியின் கண‌வர் சுயமிழந்து மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்...! 

இரவு  இருள் போர்வை விரித்து வானை வசப்படுத்திய பின்னரும், தன் கணவர் இன்னமும் வீடு திரும்பாதது சுசியின் மனதை மிகவும் வருத்தியது, குழந்தைகளை மங்கலான வெளிச்சத்தில் உறங்கவைத்தார். மனதுள் இறைவனை இடைவிடாது பிரார்த்தித்துக்கொன்டேயிருந்தார். "அகதிக்கு ஆண்டவன் தானே துணை".

கடந்து போகும் நாட்களில், மறந்து போகும் சம்பவங்களல்லவே தற்போது அவர் எதிர்கொள்ளும் இக்கட்டான இந்நிலை. கருத்துக்கு  எட்டாத, ஐம்புலன்களுக்கு ஆட்படாத, வார்தைகளால் விவரிக்க முடியாத, பலரும் நம்ப மறுக்கும் (உள்ளுக்குள் பயமிருந்தாலும் வெளியே வீரமாய் காட்டிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் வாழும் உலகமல்லவா இது...!), பிறர் நம்புவதும் நம்பாததும் இரண்டாம் பட்சமே, முதலில் அவர் கணவர் அவரை நம்ப வேண்டுமல்லவா, அவர் அறவே நம்ப மறுக்கும் விடயத்தை எப்படி அவரை நம்ப வைப்பது...! வருத்தம் வாட்டியெடுத்தது சுசியை, வேதனையோடு வழிமேல் விழிவைத்து வீட்டினுள் காத்திருந்தார். பூட்டிய கதவுக்கு பின்னிருந்து விரைவில் கண‌வர் வீடுதிரும்பி கூப்பிடுவார் எனும் நம்பிக்கையோடு….  நேரம் நகர்ந்து கொன்டிருந்தது,

அந்த சமயத்தில்தான் சற்று தூரத்திலிருந்து வெளியே யாரோ பெருங்குரலெடுத்து அலறும் ஓசை அவர் காதில் பாய்ந்தது, பயமும், நடுக்கமுமாய் அந்த குரலை செவிமடுத்தவருக்கு பகீரென்றது, அது,  அவர் கணவரின் குரல் என்பது மனதுள் உரைத்தது..!!!!  

அவரால் ஏனோ அந்தக் குரலை உதாசீனம் செய்யமுடியவில்லை, உயிருள் ஊடுருவும் பயங்கர ஓசையாக அது அவர் செவிப்பறை கிழித்து இதயத்துள் இற‌ங்கியது, பகீரென்றது சுசிக்கு, நிற்கவும் முடியாமல், நடக்கவும் முடியாமல், பரிதாபமாக ஏறக்குறைய மயங்கும் நிலைக்கு ஆளாகிப்போனார் சுசி.  பகீரதப்பிரயண‌த்துடன் சுயநிலைக்கு தன்னை மீட்டுக்கொன்டு வந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்.
சற்று முன் தான் கேட்டது தனது கணவரின் குரல்தான் என தனக்குள் உறுதிப்படுத்திக்கொன்டார். அசம்பாவிதங்களின் கோர்வையாகிப்போன அவ்ர் வாழ்வில் அந்த கட்டத்தில் எதையும் ஏற்கும் ஓர் மரத்துப்போன மன நிலைக்கு அவர் தள்ளப்பட்டிருந்தார். எனினும் தனது வாழ்வின் கலங்கரை விளக்காக அவர் நம்பியிருந்தது, இருப்பது, இனி இருக்கப்போவது அனைத்தும் அவர் கண‌வரே, அவருக்கு ஒரு தீங்கென்றால் அது தனது வாழ்வின் முடிவுக்கு ஒப்பாகும் எனும் நிலையில் தன்னந்தனியாக குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு அவரைத்தேடி புறப்பட ஆயத்தமானார்,  

அன்று மலர்ந்த மலர்களைப்போல் அழகான அவர் குழந்தைகள் தரையில் கிழிந்த பாயொன்றில் அயர்ந்து உறங்கிக்கொன்டிருந்தனர்...! (இப்படி ஒரு பெண்ணால் நடுஇரவில் தனது குழந்தைகளை பாதுகாப்பற்ற நிலையில் நிராதரவாக விட்டுவிட்டு வெளியே செல்லமுடியுமா என்பது இன்றளவிலும் விடைகாண முடியா புதிராகவே மனதுள் பிரவகிக்கின்றது !) அன்று நளமகாராஜனுடன் புற‌ப்பட்ட தமயந்தி கூட அம்போ என தனது குழந்தைகளை விட்டுவிடவில்லையே, அவர் பாதுகாப்பாக தனது குழந்தைகளை தனது தந்தையிடம் சேர்ப்பிக்கும்படி ஒருவரிடம் கொடுத்தனுப்பியதாக பள்ளி நாட்களில் படித்த நினைவு...!

அருகில் கிடந்த சால்வையை எடுத்து த‌ன் மீது போர்த்திக்கொன்டார், கைவிள‌க்கை கையில் எடுத்துக்கொண்டார். வாசலுக்கு விரைந்தவர், மீண்டும் ஒருகணம் தடுமாறி குழந்தைகளிடம் வந்தார், அயர்ந்து உறங்கும் தனது அழகான குழந்தைகளை கண்டார், வேதனையில் மனம் கனக்க விழிகளில் கண்ணீர் பொங்கியது, அவர்களை விட்டுப் பிரிய அவருக்கு மனமே வரவில்லை, இருந்தும் வெளியே கணவருக்கு ஏதோ ஒரு பேராபத்து என்பதை அவர் உள்மனம் உணர்த்த அவருக்கு வேறு வழியும் தோன்றவில்லை, விடியும் வரை காத்திருந்து விபரீதம் ஏதும் வாசல் வந்தால் என்ன செய்வது?

"எனது குழந்தைகளை தெய்வம் கைவிடாது என தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொன்டார், அந்த வீட்டின் பழைய பலகைக்கதவைத் திறந்து கொன்டு வெளியே வந்தார். வெளியே இருள் யாவற்றையும் தனக்குள் விழுங்கியிருந்தது, கதவைச் சாத்திக்கொன்டு மழையில் அடியெடுத்து வைத்தார், மழைத்துளிகள் உடல் நனைக்க இருளைக்கிழித்துக்கொன்டு அவர் கைவிளக்கு ஒளிகாட்ட அவர் சத்தமாக கணவரை அழைத்தபடி இருளில் நடந்தார்...!  

ஆத்மாவைத் தொடர்ந்த நட்புக்களுக்கு ஒரு நற்செய்தி!! அடுத்த பதிவில் ஆத்மா தொடர் தனது நிறைவை நாடிவிடும், ‍ நட்பும் நன்றியும் நல்வாழ்த்துகளும்...!


No comments: