.

.
.

Monday, October 12, 2015

முல்லை 14

காதலி அருமை பிரிவில் 
மனைவியின் அருமை மறைவில்
நீரின் அருமை அறிவாய் கோடையிலே
வெட்கம் வந்தால் உறையும் 
விரல்கள் தொட்டால் உருகும்
நீரும் பெண்ணும் ஒன்று வாடையிலே
தண்ணீர் குடத்தில் பிறக்கிறோம் 
தண்ணீர் கரையில் முடிக்கிறோம்......

(கவிப்பேரரசு வைரமுத்து)



சராசரி மாந்தர்களின் வாழ்வில் உற‌வும் பிரிவும், வாழ்வில் வரும் வரவு செலவு கணக்கைப்போல, வருவதும் தெரிவதில்லை, போவதும் புரிவதில்லை. பலர் வாழ்க்கைத் துணையைப் பிரிந்த சில காலங்களிலேயே அவர்களை மறந்து இன்னொருவருடன் புதிய வாழ்வை ஆரம்பித்து சகஜ வாழ்வுக்கு திரும்பிவிடுகின்ற‌னர். ஆனால் ஆழமான அன்பும், அழுத்தமான உணர்வுகளும் கொன்ட ஒரு சில இதயங்கள் மட்டும் கடந்ததை மறவாது மனதில் இருத்திக்கொன்டு சோகத்தில் சுகங்கண்டு வாழ் நாட்களை நகர்த்துகின்றன, சங்கரின் நிலை இரண்டாவது.
  
காலங்கள் கடந்த பின்னரும், வானம் நிறைக்கும் மேகத்திரள்களாய் சங்கரின் மனசெங்கும் குவிந்து குவிந்து நிறைந்து, மறைந்தன‌ சந்திராவின் நினைவுகள்.

குழந்தைப்பருவத்தில் தாயின் மறைவும், நடுத்தர‌வயதில் மனைவியின் மறைவும், மனிதனுக்கு மாபெரும் இழப்பு என்பது எத்தனை வல்லமை பொருந்திய வார்த்தைகள்! குழந்தைப்பருவம் விபரம் அறியாதது, ஆனால் வாலிபப் பருவம்? வாழ்வை இனிதாய் துய்த்துக்கொன்டிருக்கும் சமயத்தில் தன் அனுமதியின்றி தன் மகிழ்ச்சியைத் தன்னிடமிருந்து பறித்துக்கொன்டு வேதனையையும், வெறுமையையும் தனக்கு பரிசாகத் தந்த விதியை நொந்தவாறு நகரும் வாழ்க்கை. ஆசை மனைவியின் அகாலமரண‌ம் ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பல்லவா? அவள் நினைவு வரும்போதெல்லாம், அவளின் அந்தச் செயலுக்கு காரணம் தேடி கலங்கும் மனது, உண்மையை இன்னும் அவன் அறியவில்லை, அதை அறிந்த முல்லையும், கண்ணம்மாவும் அது குறித்து அவனிடம் மூச்சுக்கூட விடவில்லை. 

பசையுள்ள சங்கரை மணமுடிக்க பல தரப்பிலிருந்தும் வரன்கள் வந்தன. உற‌வுகள், நட்புகள், தெரிந்தவர்கள் என பல வழிகளிலும் வாய்ப்புகள் வந்தபோதும் மென்மையாக அதேவேளை உறுதியாக அவற்றை தவிர்த்து வந்தான் சங்கர். தன்னை அனுகி நட்பு பாராட்ட முயலும் பெண்களிடமும் வேசமிட்டு தன்னை உயர்த்திக்காட்டிக்கொள்ளாமல் நட்புடனேயே அவர்களுக்குத் தன் வாழ்வில் இடமில்லை என்பதை நாசுக்காக உண‌ர்த்தினான்.
எனினும் தனக்கேயுரிய கலகலப்பையும், நகைச்சுவையுண‌ர்வையும் சங்கர் இழந்து பல நாட்களாகிவிட்டிருந்தன‌. யாருடனும் அதிகம் பேசுவதுமில்லை. தேடி வந்து பேசுபவர்களும் மனைவியை இழந்தவன் எனும் பொருள்பட பேசினால் அவர்களை தவிர்ப்பது வழக்கமானது.

சினிமா நடிகன்போல் அழகிய பிரகாசமான முகமும், விளையாட்டு வீரன்போல்  கவர்ச்சியான உடற்கட்டுமாய் வளைய வந்தவன் ஓரிரு வருடங்களில் இன்னும் பத்து வயது கூடியவன்போல் மனம்போலவே முகமும் உடலும் கடினப்பட்டு கரைத்துவெட்டிய முடியுடன், அடர்த்தியான மீசையும்,சிவப்பேறிய விழிகளுமாய், வைரம்போல் திடப்பட்டு காட்சியளித்தான்.

இப்பொழுது உள்ளூரிலேயே வேலையை அமைத்துக்கொன்டான், வருமானத்திற்குப் பஞ்சமேயில்லை. தொழிலைப் பெருக்கி மேலும் சில வாலிபர்களுக்கு தொழிற்வாய்ப்பை ஏற்படுத்தித் தந்திருந்தான். தனக்கான தன் கடமைகளை தானே நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் திறமையையும் வள‌ர்த்துவைத்திருந்தான். பெரும்பாலும் இரவிலேயே வீடு திரும்புவான். என்றாவது சற்று சீக்கிரம் வீடு திரும்பி முல்லையை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தால் அமைதியான புன்னகை ஒன்றுடன் தன் அறைக்குள் சங்கமமாகிவிடுவான். முல்லை வீட்டில் இல்லாத பொழுதுகளில் அத்திப்பூத்தாற்போல் குழந்தைகளின் அருகாமையில் அவன் பொழுது கழியும். 

இரவு நெடு நேரங்கழித்து திரும்பும் பொழுதுகளில் பக்கத்து அறையில் ஒன்றாய் உற‌ங்கும் தாயையும் குழந்தைகளையும் எட்டிப்பார்த்து, கதவுமடலில் சாய்ந்த நிலையில் அவனுடைய சில நொடிகள் கரையும். பின்னர் தன் அறைக்குத்திரும்பி தன் தனிமை வாழ்க்கையோடு சங்கமமாகிவிடுவான், அவன் அறையின் ஒவ்வொரு சுவரும் சந்திராவின் அழகிய வதனத்தை, ஆங்காங்கே பல வர்ண‌ங்களில் பல தோரனைகளில் கண்ணாடிச் சட்டங்களுக்குள் பிரதிபலித்துக்கொன்டிருந்தன. சிலவற்றில் தனியாக‌வும் மற்றவற்றில் தன் துணையோடும். எத்தனை மகிழ்ச்சி? எத்தனை மலர்ச்சி? அவர்கள் இருவரின் கண்களிலும், புன்னகை சிந்தும் இதழ்களிலும். அவற்றைப் பார்த்துக்கொன்டும், அவள் நினைவுகளைத் தாலாட்டிக்கொன்டும் உற‌க்கம் தழுவும் வரை நகரும் அவன் பின்னிரவுகள்.

அன்று வானம் இருண்டு அடர்மழை பொழிந்துகொன்டிருந்தது. அதிசயமாய் சங்கர் பொழுதுடன் வீடு திரும்பியிருந்தான். கூடத்தில் விளையாடிக்கொன்டிருந்த குழந்தைகளுக்கு வாங்கி வந்த இனிப்பை  கொடுத்துவிட்டு கூடவே புன்னகையுடன் அவர்களின் தலையை ஆதூரத்துடன் வருடி, அம்மாவிடம் உபசரணையாக ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசினான், தாயின் குரலில் சுரத்தில்லை, அவர் தந்த பதிலுடன் அமைதியாய் தன் அறைக்குள் அடைக்கலமானான். உடைமாற்றி கட்டிலில் சரிந்தான்.

நகர்ந்த நொடிகளில் இலேசாய் தலைவலி தோன்றுவதாய் உண‌ர்ந்தவன், அரைக்கால் சட்டையுடன், மேல் சட்டை அணியாது சமையலறைக்குச் சென்றான். சமையலறை சுத்தமாகவும் அழகாகவும் காட்சியளித்தது ,  தனக்காக ஒரு கோப்பை காப்பி தயாரித்துக்கொன்டு வீட்டுக்கு வெளியிலிருந்த சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொன்டான். 

கண்முன்னே பாரதி "வைர வைக்கோல்" எனப்பாடிய மாமழை தொடர்ந்து பொழிந்துகொன்டிருந்தது, வானுக்கும் பூமிக்கும் கோடு கிழித்தாற்போல்  சரம்சரமாய் அணிவகுத்து வழிந்தன அழகுற கோர்த்த நீர்முத்து மாலைகள், இயற்கைத்தாய் தன் மனதுக்கினியவனுக்கு தொடுத்து மகிழும் நீர்நிறை மாலைகள். வானம் ஆணாகவும், பூமி பெண்ணாகவும் மாறி நீரின் துணைகொன்டு சங்கமிக்கும் வேளை, இயற்கையின் அபூர்வங்களில் நிச்சயமாய் மழையும் ஒன்றுதான். உயிர்பெற்று உவகையுடன் உருண்டோடும் உற்சாக நீர்த்திவலைகள், காணும் கண்களின் கவனம் கவர்ந்து, உடல் தழுவி உள்ளம் நனைக்கும் மழையும் கூட அதிசயம்தான்.

இயற்கையை இரசிக்கத்தெரிந்த உயிர்களுக்கு வாழ்க்கையும் ஒரு காட்சிப்பொருள்தான், வாழ்க்கையை மட்டுமே நினைக்கத்தெரிந்த உயிர்களுக்கு ஒவ்வொரு பொழுதும் பாரம்தான். இலேசான இனிப்பும் கசப்பும் கலந்து இளஞ்சூடாய் தொண்டையில் இறங்கி உடலை சிலிர்க்க வைத்தது காப்பி. இன்று முல்லை வீட்டிற்கு வரவில்லை, ஆனால் அவள் வீட்டிலிருந்து கண்ணம்மாவுக்கும், குழந்தைகளுக்கும்  உண‌வு அனுப்பியிருந்தாள். 

அவள் வீட்டில் இன்று விக்ஷேசம், அவளை பெண்பார்க்க வரப்போகிறார்கள். இதை நேற்று இரவு வரை விழித்திருந்து சங்கரிடத்தில் சொன்னார் அவன் தாய், அந்தச்செய்தியை சாதாரணமாய் உள்வாங்கிக் கொன்டவன், "அம்மா நீங்களும், குழந்தைகளும் முல்லையின் நிச்சயத்திற்கு போகப்போறீங்களா" என சகஜமாக விசாரித்தான், இவனிடத்தில் தான் எதிர்பார்த்த சலனமோ, சஞ்சலமோ ஏன் ஒரு சிறு மாற்றமும் காணாத‌தால் ஏமாற்றமுற்ற கண்ணம்மா "இல்லேப்பா, அது சரிப்படாது" என தனக்குள் முனகியவாரே தன் அறைக்குத் திரும்பினார். சங்கர் அறியாமல் தன் கண்களை நிறைத்த சூடான நீரை விரல் நுணியால் சுண்டி விட்டார். சங்கர் அதை கவனிக்காமலில்லை.   

தன் அன்பாலும் கனிவான‌ அனுசரனையாலும் கண்ணம்மா மனதில் நீக்கமற‌ நிறைந்துவிட்டாள் முல்லை, அவளைப்பிரிய அவருக்கு மனமே வரவில்லை. அவர் சுயந‌லமி இல்லை, இருப்பினும் அவருக்கு மிகவும் வேதனையாக‌ இருந்த‌து, முல்லை திருமணமாகி தன்னை விட்டு பிரிந்து சென்றுவிடப்போகிறாள் எனும் நிஜம் அவர் நினைவைச்சுட்டது. இந்த முல்லை தன் வீட்டிற்கே வந்துவிட்டால் எத்தனை நன்றாய் இருக்கும்? ஆனால் சங்கரின் தனிமை வாழ்க்கை அதை அனுமதிப்பதாய் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. முல்லையும் வாழவேண்டிய பெண் அவளும் ஒருவ‌னை மண‌ந்து குழந்தை குடும்பம் என மகிழ்ச்சியடைய வேண்டுமல்லவா? அதற்குத் தான் குறுக்கே நிற்கலாகாது. தானும் குழந்தைகளும் இனி மீண்டும் அநாதைகளாகப்போகிறோம் எனும் நினைவே அவருக்கு கசந்தது. முல்லையின் அன்பையும், அரவணைப்பையும் ஈடு செய்ய ஒருவராலும் முடியாது, குழந்தைகளுக்கு மாற்றாந்தாய் வந்தாள் நிலைமாறுமோ?, அல்லது ஒரு வேலைகாரி வருவாளோ?, கண்ணம்மா எண்னச் சுழல்களில் சிக்கித் தவித்தார்.  

தாயை நினைக்கையில் வருத்தமாக இருந்தது சங்கருக்கு, குழந்தைகளுக்கும் தாயென்னும் பிடிமானம் அவசியமே, அதற்காக, முல்லையை தான் அவசியம் மணந்து கொள்ளத்தான் வேண்டுமா ?  முல்லை நல்லப்பெண், அவளுக்கு நல்ல மணவாழ்வு அமையட்டும், பிறகு நமது குடும்பத்தின் நிலையை சரிப்படுத்திக்கொள்ளலாம் என அமைதி காத்துவந்தான்.

மழைச்சாரல் உடல் நனைக்க, நினைவுச்சாரல் மனதை நனைக்க வெளியே அமர்ந்திருந்தான் சங்கர், அப்போது அவன் மூத்த மகள் கனிமொழி ஏதோ ஒரு பிராதுடன் அவனை நெருங்கி வந்தாள். "வாம்மா" என அழைத்து வாஞ்சையுடன் அவளை மடியில் இருத்திக்கொன்டு அவளின் சிவந்த தாமரைமொட்டு விரல்களை அன்புடன் வருடியவாறு அவள் சொல்வதைக்கேட்க ஆரம்பித்தான்.

கனிமொழிக்கு ஆறு வயதிருக்கும், சின்ன முகம், பெரிய கண்கள்,
பொம்மை ஒன்று உயிர்பெற்று நடப்பதுபோல், அவள் அத்தனை அழகு. சங்கரின் அதீத பாசத்திற்கு உரிய அவன் மூத்த பெண்குழந்தை. தன் தம்பி தங்கைமேல் ஏதோ புகார் கொடுக்க வந்தவளை அன்போடு அள்ளி மடியில் அமர வைத்துக்கொன்டான். தந்தையருக்கு எப்பொழுதுமே பெண்குழந்தைகளின் மேல் அதீத் பாசம் அமைவது உண்மைதான், பலர் தன் பெண்குழந்தை வடிவில் தன் தாயை பார்ப்பதனாலோ என்னவோ "அம்மா" என தன் பெண்ணை அழைத்து அவளுக்கு தாங்கள் குழந்தைகளாகிப்போகின்ற‌னர். இது ஆண்குழந்தைகளுக்கும் அவர்களை "அப்பா" என அழைத்து உருகும் அம்மாக்களுக்கும் பொருந்தும்.

குழந்தைகளுக்கு மட்டும் எப்பொழுதுமே கருத்து புரியும் வரையில் தங்கள் பெற்றோர்  பொம்மைகள்தான், கொஞ்சம் வளர்ந்து ஆளானதும் பெற்றோர் குழந்தைகள் கண்களுக்கு தான் உலகில் காண‌ப்போகும் அனைத்து ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் முன்னோடிகளாகிவிடுகின்றனர். அதே பெற்றோர் முதிர்ந்த நிலையில் தங்கள் குழந்தைகளின் தயவை எதிர்நோக்குங்கால் அவர்களுக்கு வளர்ந்த குழந்தைகளாகிவிடுகின்றனர். இது வாழ்க்கைச் சக்கரம், எழுதாத இயற்கையின் சட்டம்.

தன் மடியில் அமர்ந்த குழந்தையின் விரல்களை பற்றி அவள் சொல்வதை கேட்க ஆரம்பித்தான் சங்கர்.ஏதேதோ பேசிக்கொண்டுவந்த குழந்தை பேச்சினூடே விளையாட்டுத்தனமாய் சொன்ன ஒரு செய்தி கேட்டு தீயை மிதித்தவன்போல் திடுக்கிட்டுப்போனான் சங்கர். அவள் சொல்வதை கவனமாக கேட்க ஆரம்பித்தான்........     

தொடரும்....











   


  






   
    
  

2 comments: