.

.
.

Monday, April 4, 2016

நூறாவது பதிவு, முல்லை 17

                                                         
என் சுவாசக் காற்று 
வரும் பாதை பார்த்து
உயிர்தாங்கி நானிருப்பேன்....
மலர்கொண்ட பெண்மை 
வாராமல் போனால்
மலை மீது தீக்குளிப்பேன்....
என் உயிர் போகும் போனாலும் துயரில்லை  ண்ணே
அதற்காகவா பாடினேன் ?
வரும் எதிர்காலம் 
உன் மீது பழிபோடும் பெண்ணே
அதற்காகத்தான் வாடினேன்....
முதலா முடிவா அதை 
உன் கையில் கொடுத்துவிட்டேன்.

கவிப்பேரரசு வைரமுத்து







இப்பொழுதெல்லாம் சங்கரின் கண்களுக்கு முல்லை மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தாள். சங்கர் தானே வலியச் சென்று அவளிடம் பேச்சுக்கொடுத்து அவள் கவனத்தை ஈர்க்க முயன்றான்.

நீ சாப்பிட்டாச்சா முல்லை ?

முல்லை இன்னிக்கு என்ன சமையல்  ?

ஏதும் வாங்கி வரனுமா முல்லை ?

தொடர்ந்த அவன் கேள்விகள் முல்லைக்கு மகிழ்ச்சிக்கு பதில் ஆச்சரியத்தையே பரிசாகத் தந்தன. முல்லை ஓரிரு வார்த்தைகளில் அந்தப் பேச்சுகளுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்து வந்தாள்.

அதன் பின்னர் ஒரு நாள் கண்ணம்மாவுடன் தனித்திருந்த வேளை முல்லை அவரிடம் மெல்லப் பேச்சுக்கொடுத்தாள் ,

"அத்தே, நம்ம பார்வதி சின்னம்மா பொண்ணு காவேரி செவப்பா, மூக்கும் முழியுமா ரொம்ப அழகா இருக்கு,  அப்பா இல்லாத ஏழைக் குடும்பம், படிப்பும் பரவாயில்லே, இப்போ அவளுக்கு மாப்பிள்ளை பார்கிறாங்களாம், சங்கர் மாமாவுக்கு கேட்டுப் பார்க்கலாமா அத்தே" ? கேள்வியைத் தொடுத்த முல்லையின் குரல் அவளுக்கே அன்னியமாகப்பட்டது.

கண்ணம்மா அவள் கேள்வியை அலட்சியம் செய்து, " ஏம்மா, நீயே என் பையனை கட்டிக்கோயேன், அவனுக்கென்ன குறை ? மறுதாரம்னு பார்க்கிறியா ? கேள்வி கேட்டவளை தன் கேள்வியால் மடக்கினார் கண்ணம்மா.

முல்லை அவர் கேள்விக்கு சிரித்து மழுப்பி, பதில் கூறாமல் சமாளித்தாள். தொடர்ந்த நாட்களிள் தன் சின்னம்மா மகள் காவேரியை தன்னுடன் கண்ணம்மா வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தாள்.

சின்ன வயசு குக்ஷ்பு மாதிரி காவேரி கொழுக் மொழுக்கென்று இருந்தாள், இரட்டை சடை பிண்ணல், அதிலொன்றை முன்னால் விட்டு, தலையில் வாச மல்லி சரம், கண்மை, திலகம் என அசத்தலாக காட்சியளித்தாலும்  கண்ணம்மா வீட்டிலுள்ளோரை முல்லை கவர்ந்தவாறு அவளால் கவர இயலவில்லை.

கண்ணம்மாவும் சங்கரும் ஒன்றும் பேசவில்லை, கண்ணம்மா ஒப்புக்கு ஓரிரு முகமன் வார்த்தைகளுடன் அமைதியாகிவிட்டார், சங்கரிடம் அதுவும் இல்லை, பேசாமல் தன் அறையில் ஐக்கியமாகிவிட்டான். குழந்தைகளும் இவள்தான் சித்தியாக வரப்பார்க்கிறாள் என்று தெரிந்தவுடன், தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்து காவேரியிடம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொன்டன. எல்லாம் கண்ணம்மாவின் ஏற்பாடு.

காவேரி ! 'சங்கர் மாமாவுக்கு காப்பி கொடு'. சங்கர் மாமாவுக்கு இதைச்செய் அதைச்செய் என ஏவினாள் முல்லை. வசதியானவன் என்ற‌ காரணத்தினால் இவனை மணக்கும் எண்ணத்தில் முல்லை சொன்னபடியெல்லாம் காவேரியும் ஆடினாள்.

"சரிக்கா", "தோ போரேன்க்கா" என முல்லையிடம் பதில் சொல்லி பரபரப்புடன் சங்கரிடம் ஓடினாள். "இந்தாங்க மாமா காப்பி", "சாப்ட வாங்க மாமா" முல்லையின் நோக்கம் புரிந்திருந்ததால் தன்முன் தலை கவிழ்ந்து நானிக்கோனி நிற்கும் காவேரியை சங்கர் நிமிர்ந்து கூட‌ப் பார்க்கவில்லை .

தொடர்ந்த நாட்களில் சங்கரின் அலட்சியத்தால் அலுப்படைந்த காவேரி "போக்கா , அந்தாளு சரியான முசுடு. என்னை பார்க்கக்கூட மாட்டுது, பிள்ளைங்களும் , கண்ணம்மா அத்தையும் கூட என்கிட்டே சரியா பேசமாட்டுறாங்க. "நான் உன்கூட வரலை போ" என காவேரி தன் வழியே போய்விட்டாள்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் தனியாக‌ வீட்டிற்கு வந்த முல்லையிடம் "காவேரி வரலையா முல்லை" என கண்களில் குறும்பு மின்ன அப்பாவியாய் கேட்டான் சங்கர். கடுப்புடன் முல்லை அவனை ஏறிட்டு நோக்க, முகத்தில் தவழ்ந்த கள்ள நகையுடன் அவ்விடம் விலகினான் சங்கர்.

சங்கர் இயற்கையிலேயே குறும்புத்தனம் நிறைந்தவன், தன நகைச்சுவை உண‌ர்வால் எல்லோருக்கும் மகிழ்வூட்டுவதில் வல்லவன், இருப்பினும் இடையில் அவன் வாழ்வில் சூழ்ந்த சோகங்களால் அமைதியாகிப்போனான், இப்போது அதிலிருந்து மீண்டு மகிழ்வான பழைய நிலைக்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தான்.

சங்கருக்கு காவேரியை மணமுடித்து, தான் குழந்தைகளுடனேயே வாழ்ந்துவிடலாம் என மனப்பால் குடித்த முல்லையின் எண்ண‌ம் ஈடேறவேயில்லை.

அன்று இரவு கண்ணம்மா வீட்டில் தன் கடமைகள் அனைத்தும் முடிந்து குழந்தைகளும் கண்ணம்மாவும்,படுக்கப் போன பின்,  தன் வீட்டிற்கு புற‌ப்பட ஆயத்தமானாள்.

இருளும் நீலமும், பஞ்சுப் பொதியல்களாய் ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடந்த மேகங்களுமாய், நடுவே மூன்றாம் பிறையுடன் இரவு நிதானமாக நகர்ந்துகொண்டிருக்க கூட‌வே மெல்லிய தென்ற‌ல் இருளின் ஒலிகளை பிரதிபலித்தவாறு புவியை பவனிவந்து கொண்டிருந்தது.

சங்கர் வாசல் முற்றத்தில் அமர்ந்து இரவை வெறித்துக்கொண்டிருந்தான், அவன் மனம் அலைபாய்ந்தது. முல்லையிடம் "சம்மதம் கேள், கேள்" என மனம் நச்சரித்தது. தலையைச்சாய்த்து கண்களை மூடி உள்ளே மனத்திரையில் முல்லையை இருத்தி ஒத்திகை பார்த்தான்.

முல்லை வெளியே வந்தாள் . "வீட்டிற்கு கிளம்பிட்டீயா முல்லை ? கேள்விக்கணை தொடுத்தவாரே அவளை நெருங்கினான் சங்கர்,  "உம்" வார்த்தைகளின்றி ஒலியால் பதில்கூறி முல்லை கிளம்ப‌,  மனதுள் மனனம் செய்தவை யாவும் மறந்துபோக, அவளை நிறுத்த‌ அனிச்சையாய் எட்டி அவள் கையைப் பற்றிக்கொண்டான் சங்கர்.

அவன் பிடியில் ஆயிரம் கோடி மின்சாரம் தன்னுள் பாய்ந்ததைப் போன்று அதிர்ச்சியில் ஆடிப்போனாள் முல்லை. கையை நெறித்து முரட்டுத்தனமாய் அவனிடமிருந்து விலக முயற்சித்தவளை சங்கர் மேலும் தனக்கருகில் இழுத்து தன்னுடன் இணைத்துக்கொன்டான் . இருவருக்கும் இடையே இடைவெளி குறைந்த நிலையில் சங்கரின் பெருமூச்சு உக்ஷ்ணமாய் தன் மேல் படர்வதை உண‌ர்ந்தாள் முல்லை. இருவரைச் சுற்றியும் உலக இயக்கம் ஒரு கணம் நின்று போனது.

எல்லா மனித உயிர்களும் தாம் அன்பு பூண்ட த‌ன்மீது அன்பு கொண்ட‌ பிற‌ரால் நினைக்கப்படுவதையும், நேசிக்கப்படுவதையும் விரும்பியே வாழ்கின்றன. தாயின் அணைப்பில் மெய் மறந்ததைபோல தனக்கு பிரியமானவரிடத்தில் தஞ்சமடைய அன்பு நெஞ்சங்கள் தவிக்கின்றன.

முல்லைக்கு  தன்னைச்சுற்றி நெருப்பு வளையங்கள் பற்றிப் படர்ந்து பிண்ணிப் பிணைந்து அனலாய் தகிப்பதாகவும், எங்கோ தூரம், தூரம், வெகுதூரமென ஆழமான பள்ளத்தாக்கில் அசுர வேகத்தில் அப்படியே அள்ளி தான் வீசப்படுவதாகவும் உண‌ர்ந்தாள்.

ஒரே ஒரு கணம் தன்னை மறந்தவளின் பெண்மை சட்டென்று விழித்துக்கொண்டது. முல்லை ஆவேசத்துடன் சங்கரை உதறி தன்னை விடுவித்துக் கொன்டாள் , ஏமாற்ற‌த்துடன் அவளை ஏறிட்ட சங்கர் அவள் விழியில் வழிந்த கண்ணீரைக் கண்டு வேதனையுற்றான். "மன்னிச்சிடு முல்லை, நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்" ,

முல்லை பதிலேதும் பேசாமல் அவனை ஏறிட்டும் நோக்காமல்  சட்டென்று புற‌ப்பட்டு,  இருளில் ஓடி மறைந்தாள்  . சங்கர் வருத்ததுடன் தலை கவிழ்ந்தான்.

சங்கரின் அன்றைய இரவு கவலைகளைச் சுமந்து விடியும் வரை விழித்திருந்தது...

முல்லையும், அன்றைய இரவை கண்ணீருக்கு அர்ப்பணித்து தலையணையை நனைத்துக் கொண்டிருந்தாள்...

இனியும் அமைதி காத்துப் பலனில்லை, மனதில்லுள்ளதை சங்கரிடம்  சொல்லிவிட வேண்டும், எண்ணத்தையும் ஏக்கத்தையும் மனதில் தேக்கி  விடியும் பொழுதை வரவேற்கக் காத்திருந்தன நான்கு விழிகள்......

  தொடரும்....  






   
   







 

 











2 comments:

Nagendra Bharathi said...

தொடர்கிறோம்

சிவனேசு said...

ந‌ன்றி நண்பரே :)